Waarom we beter niet kunnen leven in het nu

Goeroes en coaches vertellen ons allemaal: leef in het nu. In het verleden wonen woede, spijt en schuld. In de toekomst wonen angst en zorgen. Door stilte, meditatie en ademhaling verander je je toestand en je ervaring. In het nu vind je liefde, vrede, helderheid. Als kind leefden we volledig in het heden, heel krachtig, levendig, vrij en spontaan.

Dat mag waar zijn, echter een cruciaal element vergeten we hier: als kind hadden we dagelijks pijn en verdriet. Een zoekgeraakte knuffel, een geschaafde knie, ruzie met een ander kind in de zandbak. Het spontane zijn-in-het-nu vraagt om overgave aan alles wat er is. Om in je kracht te staan mag je je dus niet druk maken over de zoveelste valpartij of de honderdste keer dat je blokkentoren niet blijft staan. Bovendien moet je volledig door die ervaring van pijn, verdriet of mislukking heen gaan. Je kunt er niet omheen.

Als volwassenen hebben we geleerd te anticiperen op pijn en mislukking, door deze ervaringen in het nu te vermijden. We vluchten naar het veilige verleden (dat kennen we immers) of verpozen in de toekomst. Het heden is weleens te confronterend voor ons. Dit principe te overstijgen vraagt wel iets meer van je dan ‘ademen in het heden’.

We willen best in het nu leven, als dat ‘nu’ prettig zou zijn.

Eerlijk

Klopt het dan niet, en leidt diepe ademhaling en meditatie tot niets? Ik geloof wel degelijk dat er grote wijsheid schuilt in de kracht van de ademhaling, en ook dat de sleutel ligt in het volledig in het nu zijn. Om deze levenswijze te kunnen omarmen, hebben we dan wel meer eerlijkheid nodig over wat het inhoudt. Er zijn veel leraren die het beste met ons voor hebben, maar al te vaak vertellen ze ons niet hoeveel kracht het vraagt om het heden in al zijn facetten in de ogen te kijken. Het heden is niet mooi of lelijk, het is alles. En daar ligt doorgaans ons grootste verzet. We willen best in het nu leven, als dat ‘nu’ prettig zou zijn. En die premisse is niet aan ons.
Averechts effect

Goeroe’s die graag delen in hun geluk, kunnen weleens een averechts effect hebben op ons welbevinden of onze spirituele groei. Doordat wij keer op keer geconfronteerd worden met hoe simpel het eigenlijk is (gewoon diep ademen), raken we gefrustreerd. Boos zelfs, op onszelf. Want waarom hebben we nou nóg geen tijd gemaakt voor die dagelijkse routine, die oh zo eenvoudige meditatie die ons werkelijk tot grote hoogte zal doen stijgen? We voelen ons dom, of lui, of onmachtig. Het moet zo simpel zijn en wij slagen er niet in! Wij modderen nog altijd aan met die zorgen, angsten en schuldgevoelens, die volgens de meesters niet nodig zijn. Au!

Laten we realistisch zijn. Laten we de héle waarheid tonen, en niet alleen het gelukzalige deel. Eerlijk is eerlijk: volledig in het moment zijn, spontaan als een kind, is een kunst. Het eist bereidheid om elk moment als nieuw te betreden, om geen illusie van controle over de materie of je emoties te koesteren, om geen idee te hebben wat er over vijf minuten gebeurt. Het is een vrije val. Succes!

Advertisements

Jongen/meisje

Mijn zoon is dol op auto’s. Echt, auto is vaak zijn eerste woord na het wakker worden, en een auto is het laatste wat hij ziet voor het slapen gaan. Van zijn ouders heeft hij dat niet; sterker nog, wij hebben zelfs geen auto. Je mag dus wel stellen dat deze liefde voor auto’s absoluut uit het kind zelf komt, en dus aangeboren is.
Dat spel met auto’s, hoe ziet dat er nu uit?
Uiteraard wordt er gereden, daar zijn ze voor. Maar daarnaast valt mij een en ander op. Zijn auto’s rangschikt hij zorgvuldig op een rijtje. Dat is zijn spel.
Gaan we naar buiten, dan heeft hij een auto in de hand, en die laat hij ook tijdens een fietstocht, gang naar de winkel of speeltuin niet los.
Bij de oppas stopt hij zijn autootjes in de poppenwagen.
Tijdens het eten voert hij zijn auto stukjes brood en houdt gul zijn tuitbeker voor de motorkap.
Als er een klodder pap op de auto in zijn hand terechtkomt, horen we het meteen: ‘Mama, help! Pap! Auto joonmaken!’
Als hij gaat slapen, gaat er een auto met hem mee.

Mij bekruipt het gevoel dat zijn auto’s zijn poppen zijn, die hij als een goede moeder verzorgt.

Toch zeggen de mensen dan: een autogek, je hebt een échte jongen hoor!
Wanneer ben je een echte jongen? Wat maakt een echt meisje?

http://www.nachtzonteksten.nl

image

Binnenstebuiten 

Hoe werkt jouw hoofd? Wie heeft de regie en wie bestuurt je emoties? Voor wie denkt dat dit materie is voor psychologieboeken, lees maar door. Pixar en Disney hebben de handen weer eens succesvol ineengeslagen voor een nieuwe animatiefilm, met als resultaat een spannend avontuur in het hoofd van een 11-jarig meisje.

Het leven van Riley ziet er prima uit. Ze heeft liefdevolle ouders, is fanatiek in ijshockey en op school gaat ook alles goed. Maar dan gaat ze verhuizen, en dit zet alles op zijn kop. Hoe dat in zijn werk gaat, krijgen we te zien vanuit het hoofdkwartier: een vijftal zeer betrokken figuren dat Riley ‘bestuurt’. Plezier, angst, verdriet, woede en afkeer zijn de personages die in Riley’s hoofd de boel draaiend houden, haar gedrag beïnvloeden en haar herinneringen opslaan.

Dat dit een interessante, leerzame en zelfs hilarische film kan opleveren, had ik niet kunnen bedenken. De emoties zijn dag en nacht in touw om het leven van Riley zo geweldig mogelijk te maken, maar ja, ze hebben hun beperkingen. Woede is nogal licht ontvlambaar, verdriet heeft permanent moeite om het leven van de zonnige kant te zien en plezier is non stop aan het werk om overal het positieve van te blijven zien, en alles in goede banen te leiden.

Geniaal zijn vondsten als deze: een doos met blokjes ‘feiten’ en blokjes ‘meningen’ valt om. Plezier roept: ‘oh nee! De feiten en meningen liggen door elkaar!’ De ander, terwijl hij alle blokjes lukraak terugsmijt in de dozen: ‘ach joh, dat gebeurt zo vaak.’ Ook de structuur van herinneringen, langetermijngeheugen, verbeeldingsland en persoonlijkheidseilanden – gebieden die stevig veranderd zijn in je persoonlijkheid – geeft een prachtig en invoelbaar beeld van je innerlijk.

De stress rondom de verhuizing doet het ‘lolbroekeneiland’ van Riley wankelen, en hoe meer rampen zich voltrekken in haar leven, hoe zwakker alle eilanden en herinneringen in haar persoonlijkheid worden. Komt dit ooit weer goed?

De emoties werken zo hard zij kunnen om dit avontuur tot een goed einde te brengen, en houden de kijker lang in spanning.

NACHTZON PRESENTEERT: the Artist’s Way op IJburg!

in dit licht

Maak de weg naar je dromen vrij
Durf je te doen wat je droomt? Heb je vuur en creativiteit in overvloed in jouw leven? Of mag het nog wat meer stromen?

WAT GAAN WE DOEN?

We gaan spelen, en laten via spel en oefening onze essentie naar buiten komen. We krijgen inzicht in onze drijfveren en onze blokkades. We kijken naar onze kracht, en ook naar onze demonen. We doen het samen, omdat we in verbinding met anderen verder komen. We stoken ons vuur op.

We gebruiken het boek The Artist’s Way van Julia Cameron, waarin we op constructieve en liefdevolle wijze werken met universele thema’s die je flow vergroten.

Er is koffie, thee en fantastisch gezelschap om je aan te laven. We starten met een korte meditatie, en verder werken we met verfrissende (schrijf-)opdrachten die we deels individueel en deels samen maken.

WAT KUN JE met the Artist’s Way?

View original post 153 more words

Het leven lijkt zo gewoon. Met eten uit pakjes en zakjes, kinderen in een crèche en hun ouders op kantoor, met wifi en slimme foons, met vliegen naar Timboektoe, met ivf en vitaminepillen, met de zieke, de rare en de oude mensen in aparte huizen bij elkaar,

met kernafval en plastic soep. Allemaal normaal. Wat de natuur nog niet gemaakt had, verzint de mens er zelf bij.Ik zie wel veel mensen wakker worden, en een tegengeluid geven. Tegen monsanto, ttip, tegen gasboringen en milieuvervuiling.

Maar het schijnt mij toe dat het veel en veel dieper ligt dan dit soort randverschijnselen. Alsof we als mensensoort een kapitale vergissing begaan hebben op het moment dat we niet meer nomadisch met de dieren en de seizoenen meeleefden, maar een stukje aarde voor onszelf probeerden te claimen. Dat de mens, sinds het begin van de landbouw, alleen maar achteruit is gegaan in ontwikkeling. 

Ja, er zijn prachtige uitvindingen gedaan, en ja, ik ben best dol op mijn iPhone en mijn sneakers en op films en musea, en ja, wat leuk dat ik dankzij onze moderne samenleving wel 90 kan worden. Maar hoe zullen die jaren van ouderdom eruit zien? Wat win ik er werkelijk bij?
Afval

Want toch. Bekruipt mij al lange tijd het gevoel dat we collectief steeds dieper in de penarie zitten. En we weten het zelf niet.

We weten ons geen raad met ons afval, doordat we afval hebben gecreëerd dat niet opgenomen wordt in de natuur. We maken plannen om het in de ruimte te lanceren, en diep in de aarde in te pakken. Uit het zicht. De natuur maakt zelf uitsluitend afbreekbaar afval, en wij mensen, zo slim als we zijn, slagen daar niet in.  

Oerkracht

We doen onderzoek naar gezondheid, en ontdekken dan dat wandelen in het bos heel goed is voor lichaam en geest. We ontdekken dat moeders hun kinderen heel prima zelf kunnen baren en dat baby’s het beste dicht bij hun moeder, aan de borst bijvoorbeeld, opgroeien. We ontdekken dat echt eten, zo uit de grond en zonder pesticiden, best goed voor ons is. Goh. 
Wat is er gebeurd met onze oer, onze kracht, ons deel-van-de-natuur-zijn?
Ik denk weleens dat ik de enige ben. Dat iedereen allang blij is zo. Of dat je gestoord moet zijn om de dingen te zien die ik zie.

En ik ben best optimistisch. Echt. Maar ik vind het leven zo heel ongewoon.

NACHTZON PRESENTEERT: the Artist’s Way op IJburg!

Maak de weg naar je dromen vrij
Durf je te doen wat je droomt? Heb je vuur en creativiteit in overvloed in jouw leven? Of mag het nog wat meer stromen?

WAT GAAN WE DOEN?

We gaan spelen, en laten via spel en oefening onze essentie naar buiten komen. We krijgen inzicht in onze drijfveren en onze blokkades. We kijken naar onze kracht, en ook naar onze demonen. We doen het samen, omdat we in verbinding met anderen verder komen. We stoken ons vuur op. 

We gebruiken het boek The Artist’s Way van Julia Cameron, waarin we op constructieve en liefdevolle wijze werken met universele thema’s die je flow vergroten. 

Er is koffie, thee en fantastisch gezelschap om je aan te laven. We starten met een korte meditatie, en verder werken we met verfrissende (schrijf-)opdrachten die we deels individueel en deels samen maken. 

WAT KUN JE met the Artist’s Way?

Je versterkt jezelf en elkaar in je talent. Je kijkt naar je dromen en geeft voeding aan je innerlijke vuur: soulfood. Je leert je eigen blokkades beter kennen, zodat je mét ze kunt werken, en ze jou niet langer tegenwerken. Je bevrijdt jezelf, zodat je echt kunt gaan doen waarnaar je verlangt.

VOOR WIE werkt the Artist’s Way?

Creativiteit is voor ieder mens belangrijk. Vanuit je eigen stroom ben je het krachtigst en gelukkigst. The Artist’s Way werkt heel goed voor kunstenaars, maar ook voor ouders, coaches, therapeuten of managers. Dus: lonkt the Artist’s Way nu naar je, dan is dat je teken. Ga ervoor!

Data, prijs & locatie

Donderdag 29 oktober – 12 november – 26 november – 10 december, van 09:30 tot 12:00.

Deze workshop kun je los volgen voor € 35,-. Allevier de workshops samen voor € 125,-.

Plaats: Amsterdam IJburg, in een fijne huiskamersetting.

Opgave: nelleke.bos@icloud.com

06-14048627 | http://www.nachtzonteksten.nl

Let your monkey do it

‘Let your monkey do it,’ adviseerde mijn doula* me, als voorbereiding op mijn bevalling. Laat je innerlijke aapje de oerkrachten aanwenden, en vergeet alles wat er in je mensenbrein zit. Je gedachten, je logica, je ratio, ze zullen je tot last zijn wanneer je een kind baart. Je kunt nooit bedenken hoe je zult bevallen, je hebt de krachten van de natuur nodig om je kind op de aarde te zetten. Let your monkey do it.
Nog vaak denk ik aan deze gouden opmerking. Niet alleen bij de bevalling heeft de wijsheid van het aapje me geholpen, maar ook in het moederschap komt het me goed van pas.
Wij mensen hebben namelijk in het ouderschap een collectief probleem. We doen net alsof we vossen zijn. Huh?

Vos, koe of aap?
Ja. Dat zit zo: er zijn in de zoogdierenwereld drie types ouderschap. Je kunt een koe zijn. Dan baar je je kalf, dat wel bij jou drinkt, maar verder zelfstandig de wereld inwandelt. Je kunt een vos zijn. Dan werp je een stel blinde hulpeloze jongen, die je een paar stevige maaltijden voorzet waar ze uren op kunnen teren, en verder laat je ze de hele dag of nacht met broertjes en zusjes in het hol achter om zelf te gaan jagen. Je kunt ook een aap zijn, die een jong baart en dat vervolgens dag en nacht bij zich draagt, om continu naar behoefte bij zich te laten drinken en slapen.
Wij mensen, je raadt het al, horen bij de apen.

Sinds we modern, geëmancipeerd en industrieel zijn gaan leven, past de aapjesstijl niet meer bij ons leefritme.

We gaan de hele dag uit werken en we slapen ‘s nachts graag het klokje rond. We zijn gaan leven als een vos. Dus welke oplossing hebben we gekozen? We proberen onze jongen aan een vossenleefstijl te laten wennen.
We leggen ons jong in een hol en verwachten dat het zich daar uren zoet houdt. We proberen de nachtvoedingen zo snel mogelijk te reduceren tot nul. Doorslapen noemen we dat. En de meeste mensenjonkies doen dat niet, tot grote frustratie van de ouders.
De buurvrouw, je collega en je schoonmoeder vragen belangstellend: ‘En, slaapt hij al door?’ Ondersteunend is deze vraag echter niet, want je voelt de druk, je voelt jezelf als ouder falen: nee, mijn kind slaapt nog niet door! Dat van doorslapen de eerste paar jaar geen sprake hoeft te zijn, vertelt niemand je. Of dat niet-doorslapen een stuk aangenamer wordt wanneer je je baby bij je in bed neemt, zodat je baby bij het wakker worden jouw geruststellende ademhaling hoort, je borst ruikt, en zich gewoon weer lekker omdraait en verder tukt.

Denk er de volgende nacht dat je wakker wordt maar eens aan: we zijn aapjes, geen vosjes.

En apenjonkies zitten vastgeplakt op hun mama. Apenjonkies sabbelen daarbij naar hartelust aan hun mama, en zo hoort het ook.

*doula ~ een heel coole vrouw die ervoor zorgt dat je tijdens je bevalling blijft vertrouwen: ‘ik kan het wèl.’

Geschreven voor Kiind, http://www.kiind.nl