Herkenning

Ik haat oefenen. Oefenen betekent dat je iets nog niet kunt, en het ongewis is of je het gewenste zal kunnen in de toekomst. Het heeft te maken met doelgericht zijn, en de bereidheid om te struikelen en te stuntelen. Die bereidheid heb ik nooit gekend. Van kinds af aan heb ik alleen dingen willen doen waarvan ik bij voorbaat overtuigd was dat ik ze kon.
Hoe regel je dat? Door eindeloos te kijken. Anderen te observeren totdat je denkt: nu kan ik het ook. En geloof me, met een heel aantal vaardigheden ben ik een eind gekomen met deze methode. Maar een flink aantal andere dingen heb ik me nooit eigengemaakt, simpelweg omdat ik de oefenfase weigerde te aanvaarden.

Erfelijk?

Nu heb ik inmiddels een stoere stiefdochter die zich van hetzelfde systeem blijkt te bedienen. Met genen heeft dit niets te maken, dat moge duidelijk zijn. De herkenning is er bij mij niet minder om.
Als kleuter redde ze zich prima, maar nu groep 3 vordert, begint het op te vallen. In ons schoolsysteem heb je geen eindeloze vrijheid. Je moet echt leren wat je aangeboden wordt. Letters, woorden, sommen. Liedjes en gymoefeningen. Ziet het er moeilijk uit? Toch oefenen. Jakkes!
Hoe naar ik het ook vind om te zien hoe mijn stiefdochter stoeit met deze materie, toch zie ik ook een lichtpuntje. Ze is er in elk geval niet alleen mee, ondanks dat haar eigen ouders andere manieren hebben om te leren. Zij helpt mij onbedoeld in het inzicht krijgen in mijn leersysteem, doordat ik met terugwerkende kracht zie hoe ik het zelf als kind aanpakte. Ik moet bekennen dat ik mijn methode ietwat lachwekkend ben gaan vinden, nu ik die via haar uitvergroot terugzie. Op mijn beurt hoop ik haar te kunnen helpen in het durven oefenen. Omdat ik weet hoe onhandig het kan zijn, als je in elkaar zit zoals wij.

Oefenen

Dat ik zelf nog niet uitgeleerd ben, is me wel duidelijk. Zo gaat het ook met onze gezinsvorming. Oefenen, oefenen, oefenen. Als je een samengesteld gezin wordt, heb je nog geen idee waar je in belandt. Je kent de valkuilen niet, of de complexe dynamiek, en ook de trucs en de geluksmomenten zijn je onbekend. Je kunt het dus nog niet, je zult moeten leren hoe alles werkt.
En dan… ben ik ineens weer zo blij met onze ‘stiefband’. Het ontbreken van bloedbanden in een gezin kan gekmakend zijn, desondanks blijf ik grote plussen ontdekken. We hebben elkaar allemaal iets te brengen, we zijn niet per ongeluk in elkaars leven beland. We leren van elkaar – en dat is leven. Soms zie ik helderder wat er aan de hand is, juist omdat ik meer los sta van ouder en kind. En soms doet het er gewoon heel erg toe dat ik er ben, als mens, daar hoef ik geen moeder voor te zijn.

Nelleke Bos
Verschenen in Nieuw Gezin Nederland, maart 2014

Advertisements