Borstvoeding, lekker simpel

Dat borstvoeding ‘het beste is voor je kleintje’, zoals elke kunstvoedingfabrikant flemend beweert*, weten we wel. Maar we worden dag en nacht geconfronteerd met wat we zouden moeten doen, omdat het zo allemachtig góéd is. Van duurzame tuinmeubelen tot plofkip – onze maatschappij zit tjokvol keuzemomenten die stuk voor stuk een beroep doen op ons moreel besef, en daarmee op ons schuldgevoel. Kiezen voor leuk en lekker is er niet meer bij. De makkelijke weg mag je niet meer nemen. Verantwoord moet het wezen. Dat geldt ook voor de babyvoeding. Nog voordat het kleine wonder mama’s veilige buik verlaten heeft, zijn er al tal van morele keuzes gemaakt over het jonge leventje, en sta je als nieuwbakken ouders opnieuw voor een dilemma: borst of fles?

Lekker

Zei iemand maar eens hoe lekker borstvoeding is! Dan deden we het toch zeker allemaal, zonder tussenkomst van lactatiekundigen of de WHO-code die 6 maanden uitsluitend borstvoeding voorschrijft, versus de voedselproducent die baby’s liefst vanaf dag 1 aan de poedermelk ziet, en al na 4 maanden op het kauwen van prakjes aast.
Borstvoeding lekker, zei ik dus? Jawel, en hoe! Ik heb het niet over de smaak. Des te meer over het gevoel van een kindje voeden. Over de rust die er van uitgaat, over het gemak van altijd-bij-de-hand. De soezerige hormonen die vrijkomen bij moeder en kind wanneer de kleine drinkt. De troost die in de melk en moeders nabijheid zit. De liefde die met de melk meestroomt.

Waarom moeten moeders horen hoe lekker het is? Ik geloof dat ik persoonlijk sneller over de streep ga als ik de winst voor mezelf ook zie, om eerlijk te zijn. En zeker in dat oververmoeiende eerste levensjaar van je kind, is het een groot cadeau om iets energiegevends mee te maken. Zoals borstvoeding. Toegegeven, juist in de opstartweken ben je een doorlopende melkmachine, en kost het voeden je ook veel tijd en energie. Je borsten, jijzelf en je baby zijn een intensieve samenwerking met elkaar aan het opzetten, en dat gaat niet altijd vanzelf. Er is gepruts met happende mondjes en lekkende tepels, met stuwing en over- of onderproductie. Zoekende handjes, onkundig nog. Maar dan! Ieder groeit in z’n eigen rol, en weet wat hem/haar te doen staat. Er komt een dag dat je kindje zichzelf aanlegt: zonder omhaal de borst weet te vinden en drinkt. Een tijd ook, dat je de deur uit kunt met een extra luiertje in je tas, en that’s it. Geen fles en poeder mee, geen magnetron nodig in de horeca. Zelfs geen blik op de klok, want borstvoedingsbaby’s zijn niet gebonden aan het meten van uren of centiliters. Geen afwas en geen boodschappen te doen. En had ik al gezegd dat je borsten hun werk gratis doen?

Gebruik je borsten

Dus het argument: ‘borstvoeding is zo lekker makkelijk’ lijkt me heel valide. Er ligt op het moment te veel druk op moeders om het allemaal goed te doen. Ook schijnen we collectief te geloven dat borstvoeding goed, maar erg moeilijk is. Er zouden zoveel manieren van mislukken zijn, dat je net zo goed meteen kunt kiezen voor de fles. Je wordt er faalangstig van. Natuurlijk zijn er vrouwen die het echt wilden, en bij wie het niet lukte. Ondanks alles – en dat is balen!
Maar voor de overigen: lieve mensen, die borsten zijn er niet voor niets. Ze zijn gemáákt voor die baby. Maak het jezelf gemakkelijk en gebruik ze.

Nelleke Bos, februari 2015 | http://www.nachtzonteksten.nl

*nutricia opent elke reclame-uiting ermee, en nestle adverteert zelfs met “borstvoeding is het beste en dient zo lang mogelijk gegeven te worden”

IMG_2893

Advertisements

1

Je eerste verjaardag herinner je je niet. Toch is het een mijlpaal van jewelste, waar je ouders ongetwijfeld jubelend en herinneringen ophalend bij stilgestaan hebben.
Vandaag wordt ons zoontje 1. De baby zwaaien we uit, de dreumes verwelkomen we. Waarom we ‘hieperdepiep hoera’ roepen, weet hij niet, maar dat hij daarbij zijn armen in de lucht mag steken, begrijpt hij prima.

Wat een jaar is het geweest! Bepaald niet het makkelijkste. Een jaar van lachjes, dat wel, en van overweldigende liefde. Een jaar ook van huiltjes, onbedaarlijke krampjes en andere ongemakken. Een jaar van zoeken: wat heeft hij nu nodig, wat is er aan de hand? Maar ook: waar vind ik een moment voor mezelf, en hoe kan ik even samen zijn met mijn lief, zonder alleen maar ouders te spelen?

We zijn collectief geneigd om de hoogtepunten te markeren en de dieptepunten te doen vergeten. Ook ik heb geen foto’s van de slapeloze uren, van het oneindige wiegen door een donkere kamer in dat oh zo tere babyleventje. Geen documentatie van mijn boosheid en machteloosheid als hij niet slaapt of niet lekker is. Geen verslagen van de discussies tussen mij en mijn lief over te maken keuzes en geen beelden van mijn angst om geen goede ouder te zijn.
Ik ga ze ook vergeten, die momenten. Mijn album staat bol van de glorie, de charmante twinkeloogjes van mijn zoon en de geluksmomenten van ons gezin.
Zijn ontdekkingen waar ik nog steeds ademloos naar kan kijken: de triomf van de eerste keer los staan. Zijn eerste vriendschap met een knuffelbeestje, zijn eerste liefde voor een slaapmuziekje.
Maf hoe elke kleinste ontwikkeling een zo unieke glans krijgt voor jou als ouder. Zelfs de meest logische stapjes in elk leven juich je toe alsof je kind de eerste in de wereld is die ze zet. Een tandje! Een hapje!
Geen wonder. Al die kleine mirakels van levenskracht verzachten de heftigheid van het eerste jaar. Hoera!

IMG_3308

Schrijver in opdracht

Ik schrijf. Dat is mijn passie; schrijven doe ik van kinds af aan met zoveel plezier. Ik zou niets liever doen.

Wat ik schrijf, en voor wie? Het antwoord op deze vraag is zo divers, dat ik er mijn hoofd ook wel eens over breek. Voor ondernemers, voor (stief-)ouders, voor creatievelingen, voor zzp-ers, voor bedrijven, voor magazines.

De gemene deler? Mijn woorden willen jou bereiken. Ze geven jou verrassend inzicht of een nieuwe blik op vertrouwde materie. Het gaat over levenskracht, over plezier halen uit je dag. Over wakker zijn en helder je keuzes maken. Zodat je meer in flow komt met alles. Of je nu ondernemer bent, of (stief-)ouder, of creatief, zzp-er, een bedrijf, of een magazine.

Pelgrimeren40 years Alcochem

Magie is echt

Een paar jaar geleden. Mijn kinderwens bestond al lang, mijn kind nog niet. Met een groep bijzondere mensen loop ik in het land van Noord, het land van de ziel. Het land waar volgens natuurtradities de ongeborenen en gestorvenen huizen.
Op een straathoek staat een stoeltje. Een klein handgeschilderd blauw houten kinderstoeltje in precies dezelfde stijl als de Mongoolse bedbank die ik thuis heb staan. Dat stoeltje staat daar voor mij, zeker weten. Ik neem het op en draag het stoeltje de verdere dag met me mee.

‘Pas op,’ zegt iemand, ‘voor je het weet komt er iemand op zitten.’
Ik weet het . En ik weet ook al wie. Mijn zoon die nog geboren moet worden.

Vandaag scharrelt het bewijs van die dag in mijn huis rond, en speelt onbekommerd met het stoeltje uit het land van Noord.

2015/02/img_2089.jpg

Winterlicht

Ik loop in de zon. Om mij heen restjes sneeuw en glinsterende druppels, smeltwater hangend aan de kale takken. Het is onmiskenbaar winter en ik verlang, zoals de meeste mensen, naar licht.
Om genoeg licht op te kunnen slurpen, boeken velen van ons een vakantie naar de zon. Ook zonnebanken zijn geliefd. Wetenschappers vertellen ons dat lichttherapie nuttig en nodig kan zijn.
Allemaal prachtig, maar een ding vergeten we collectief:

de natuur biedt ons ook licht in de winter.

De duizend warme kleuren van herfstblad verlengen het goud van de zomer. Maar met grof geweld van gemeentelijke bladblazers ontdoen we ons van deze gratis schoonheid. De regen weerkaatst en spiegelt licht caleidoscopisch. Maar wij schuilen en duiken weg. De sneeuw komt in de donkerste tijd en maakt de zwarte aarde witwit. Wij schuiven en ruimen zo gauw het kan. Gevaarlijke gladde rommel, grommen we. Was het maar lente!
De natuur zit zo wijs in elkaar. Ik wens ons toe dat we de natuur meer volgen, dan besparen we ons een hoop gedoe.

Het is makkelijk snakken naar tropische zonnen als je het Hollandse licht niet ziet, maar nog makkelijker genieten van het licht dat gewoon beschikbaar is.

IMG_5690.JPG