Ontmoeting

Met kleine puk op de arm stap ik in de tram. Een meneer maakt op voorhand al ruimte voor ons en maakt uitgebreid oogcontact met mijn kindje. Meteen weet ik al: dit wordt gezellig.

Sinds ik moeder ben, krijg ik veel aandacht op straat, of beter gezegd: de baby krijgt alle aandacht, en ik kijk meestal verwonderd toe. De eerste maanden had ik mijn handen vol aan het beschermen van mijn kindje: mensen komen ongevraagd dichtbij, strooien hun commentaar over je uit en denken soms zomaar te kunnen baby-aaien. Baby’s hebben een enorme aantrekkingskracht op vrijwel iedereen, zo heb ik gemerkt. Eenmaal een aantal maanden op aarde, nam mijn kleintje het vanzelf over: stond iemand hem niet aan, dan zette hij het gewoon op een brullen. Efficiënte zelfbescherming!

Maar goed, nu hij ruim een jaar is, weet hij prima te kiezen wie hij wel en niet in zijn buurt blieft, en oogst hij nog steeds geregeld sjans van wildvreemden. Zo ook nu.

De meneer in de tram complimenteert mijn zoon met zijn prachtige schoenen en zijn mooie haar. Zoonlief neemt het lachend in ontvangst. Hij praat nog niet, maar begrijpt ongetwijfeld de positieve lading van het gesprek. Meneer neemt zijn hoed voor hem af en vertrouwt ons met een twinkeling in zijn ogen toe dat hijzelf een flinke bos krullen had, voordat hij kaal werd.


Terwijl hij nog wat babbelt en knipoogjes uitdeelt, besef ik dat wij volwassenen naar elkaar toe zo vaak gesloten zijn, terwijl we elkaar zoveel moois te bieden hebben. Zonder mijn kind bij me had ik nooit zo met deze man gesproken. Welke prachtige kansen laten we niet lopen?


Langs Artis rijdend komen we op een serieuzer gespreksonderwerp. “Kinderen van nu zijn gevoeliger,” meent de man. Ze houden extra veel van dieren en natuur, om te compenseren voor alle verdriet en botsingen die nu in de wereld zijn, zo legt hij uit. “Zoals geld, dat werkt niet! Kijk naar medicijnen. Een simpele hoestdrank kost 8 euro. Maak ik het thuis, dan ben ik voor 2 euro klaar. Maar dat mag niet, daar wordt niet genoeg aan verdiend.” Mensen gezond maken is ook al niet goed voor de economie, vertelt hij vervolgens. De ziektes wordt allemaal in stand gehouden. Ze worden onderdrukt, maar niet werkelijk genezen. De toekomst gaat heel anders worden, daarvan is hij overtuigd. “Deze kinderen gaan het veranderen!”

Dit alles betoogt hij op vriendelijke en rustige toon, in nogal gebroken Nederlands, maar toch zo helder. Hij slaagt er bovendien in om op speelse wijze de aandacht vast te houden van mijn kleine boef, die met een gefascineerde blik tegenover de man zit.


Zijn halte. De man zet zijn hoed weer op, en mijn jochie zwaait naar hem. Hij smelt zichtbaar, zwaait nog eens en wandelt de tram uit. Dag mooie meneer.

Advertisements

40 dagen yoga

40 is een heilig getal. In veertig dagen kun je je ontdoen van oude patronen en jezelf nieuwe gewoontes eigen maken. Daarom doe ik mee met de 40-dagen-yoga-uitdaging van mijn yogaleraar, Kitty Steenvoort. Dat die samenvalt met mijn eigen workshop the Artist’s Way komt me mooi uit. Daarbij hoort namelijk de opdracht om elke dag te schrijven. Dat hoeft niet mooi te wezen, juist niet. Mijn schrijven kan bijvoorbeeld ook dom geklaag over de yoga bevatten. Het gaat erom je geest leeg te maken, alle rommelgedachten kwijt te raken, zodat je ‘schoon’ en leeg bent, klaar om mooie dingen op de wereld te gaan zetten.

Elke dag yoga en elke dag schrijven dus – en daar begint de eerste uitdaging. Zeker in een druk gezinsleven.

Het eerste dat ik tegenkom, is dat elke dag anders is. Wat me gisteren gemakkelijk afging, is vandaag een stroeve onderneming, en dat waar ik vandaag tegen opzie, kan weleens reuze meevallen. Je bent geen dag dezelfde, en je kunt in feite nergens op rekenen. Dan de volgende confrontatie om mee af te rekenen. Er zijn natuurlijk mensen die elke dag dezelfde dagindeling hebben, maar net als veel creatievelingen, behoor ik daar niet toe. Chaos en onregelmatigheid zijn mijn basis. Aan mij de taak om elke dag opnieuw een plekje vrij te maken voor mijn beoefening. De ene dag is het in alle vroegte gepiept, de andere dag zet ik me bij het vallen van de nacht nog aan mijn yoga-set.

Vandaag is een mamadag. Die kleine is de hele dag bij me, en toch wil ik graag… Dus hop, yogamat uitgerold en muziek aan. Beginnen maar! Zoonlief dribbelt nieuwsgierig om me heen. Zodra ik start met de liggende oefeningen voor been- en buikspieren, gooit hij zich enthousiast op mijn buik. Klimt op mijn gezicht. Legt zijn oor verbaasd tegen mijn mond als ik zwaarder adem. Hij kraait van plezier. Dan volgt de meditatie. Ik knoop mezelf in halve lotushouding, mijn handen in een mudra, en zing de mantra hardop mee. Dat vindt die kleine pas leuk! Hij rent op zijn korte beentjes van me af, naar me toe, om mee heen. Steeds opnieuw laat hij zich op mijn schoot vallen terwijl ik zing.

Is dit meditatie? Hoort dat niet een serene, stille aangelegenheid te zijn? Ja. Nee. Meditatie, zeg het woord en ik zie blauw gebergte en ijle nevels. De grap is, dat meditatie gaat om stilte van binnen. De wereld hoeft niet stil te worden; de oefening schuilt in jouw innerlijke stilte bewaren te midden van de ruis van de wereld. We zijn zo snel geneigd te verlangen dat onze omgeving verandert, ten behoeve van ons. ‘Als al die mensen om me heen nu eens hun mond hielden, dan kon ik me concentreren.’ Of: ‘Waren de anderen rustig in het verkeer, dan zou ik niet zo opgefokt zijn.’ Het is echt een kunst om jezelf als ijkpunt te nemen, en je centrum in jezelf te vinden. Zo is jouw rust niet meer afhankelijk van je omstandigheden.

Zo beschouwd is mijn zoontje een groot cadeau voor de meditatie: een prachtige kans om volledig bij mijn eigen rust en stilte te blijven, terwijl hij volop mijn aandacht vraagt.Yogakind

(Inspiratie? Kijk eens bij kittysteenvoort.nl wat voor gaafs je met yoga kunt)

Kunst is hard werk?

Happy artistWe kennen het beeld van de getourmenteerde kunstenaar wel: de arme dichter op de zolderkamer, en de getalenteerde schilder, pas na zijn dood erkend. Hoe rottiger de levensomstandigheden, hoe beter de kunst. Jezelf afbeulen is de weg. Genieten en achterover leunen is er niet bij. Zoals ook schilder-dichter Lucebert het ooit kernachtig verwoordde: ‘scheppen gaat van au!’

We zijn collectief zo gewend aan het beeld van de kunstenaar aan de zelfkant, de gekwelde schepper van schoonheid, dat we collectief aanvaarden dat de weg van de kunstenaar vol ontberingen is.

In de workshop the Artist’s Way werken we volgens een heel ander principe. Streng zijn werkt averechts. Jawel, doorzetten mag wel, maar jezelf neerhalen niet. Het is van groot belang om jezelf te voeden met zaken waar je gelukkig van wordt, en jezelf te behoeden voor negatieve energie. Mensen die je ondermijnen, gedachten die je van je wensen afhouden, activiteiten die je scheppende kracht verstoren: vermijd ze. The Artist’s Way moedigt je aan om je te omringen met plezier en schoonheid. Om je innerlijke kunstenaar (en die woont in ons allemaal, ieder van ons heeft een creatief deel in zich) te voeden en uit te nodigen om alles tot bloei te brengen wat er maar in je leeft.

Mag dat? Ja, dat mag. We hebben geleerd dat we ons nuttig moeten maken, dat we verantwoordelijk moeten zijn, en geld moeten verdienen. We hebben geleerd dat al deze dingen onmogelijk te bereiken zijn via de weg van creativiteit. Think again! Creativiteit is juist de bron voor rijkdom op zoveel manieren.

Maar kun je wel een kunstenaar zijn als je gelukkig bent? Ja, dat kan. En die gekwelde kunstenaarstraditie dan? Wat beroemde kunstenaars uit de geschiedenis hebben begrepen, is dat ze hun innerlijke schepper dienden te voeden. Misschien hadden ze hun financiën niet op orde, en verloren ze hun geliefde, hun huis en soms een oor, maar hun innerlijke kunstenaar saboteerden zij niet. Ten koste van alles gaat het creëren door.

Op een liefdevolle manier werkt the Artist’s Way met dit thema: wat je omstandigheden ook mogen zijn, zorg voor een veilige plek voor jouw innerlijke kunstenaar. Voed hem, geef hem aandacht. Zo schep je de voorwaarden om iets nieuws tot bloei te laten komen.