Leesvasten

De Artist’s Way workshop die ik geef – en dus ook volg – daagt je uit om gedurende 1 week niet te lezen. Geen boek, geen krant, geen tijdschrift, geen social media.
Deze week bleven mijn boeken dus dicht, en logde ik niet in op Facebook of twitter. De eerste dag was spannend. Ik vond het nodig om mijn ‘publiek’ op de hoogte te stellen van mijn afwezigheid. Ik meldde me dus netjes en misschien een beetje theatraal af. De eerste 24 uur daarna nam ik waar dat ik een junkvinger heb. Mijn wijsvinger ging geheel autonoom naar de Facebook-knop op mijn telefoon en ipad. Ik vroeg me ook af hoeveel likes ik zou hebben op mijn laatste post, en of mensen mijn afwezigheid wel zouden bemerken. En wat zouden de mensen om me heen nu meemaken? Welke verhalen schrijven ze? Even gluren dan maar? Ik kon het stoute vingertje telkens ternauwernood terugfluiten.

Maar waarom zou je eigenlijk niet lezen? Lezen is toch geweldig, zou je denken.

Het lezen op zich is niet slecht. Het gaat om het bewust maken van de keuze om te lezen, en om de balans tussen binnenhalen en uitzenden.

Zo zijn veel mensen geneigd om te lezen als opvulling in de loze momentjes in de dag. Momenten waarop je had kunnen mijmeren, en een geniale ingeving had kunnen krijgen. Momenten waarop je bewust aanwezig had kunnen zijn in het moment, waarop je had kunnen ervaren hoe je je eigenlijk voelt. Zo gebruiken we lectuur als afleiding en zelfs als vlucht uit de werkelijkheid. Vooral kunstenaars hebben er een handje van, en daarom wil de Artist’s Way je laten proeven van dagen zonder media. Eenmaal geblokkeerd in hun eigen creatieve proces grijpen creatievelingen naar werk van anderen, mensen die wel succesvol zijn. Door het werk van anderen te lezen, voeden ze zich met creativiteit die niet van henzelf is.

Lezen is ontvangend. Het geeft je input. Lees je te veel, dan komt je output in het geding.

Die output kan een creatief werk zijn, maar ook een bericht dat je nog wilde versturen, of een klus in huis.

Ook kan lezen onze focus verkleinen. De keren dat ik in mijn dagelijks leven mijn mail open met als doel iemand een bericht te sturen, maar eindig in het oeverloos lezen van mailtjes, zonder toe te komen aan mijn eigen bericht, zijn talloos. Op Facebook en andere media idem dito. Met een doelgerichte gedachte begin ik ergens aan, maar het lezen van andermans verhaaltjes leidt me af.

Mijn leesloze week

De eerste dag was dus junkvingerdag. De eerste paar dagen merkte ik op hoe ik in mijn hoofd teksten aan het verzinnen was die ik op Facebook of in mijn blog zou zetten. Alsof ik de hele dag door converseerde met mijn online vrienden en onbekende lezers. Nog een paar dagen later praatte ik nog steeds in mijn hoofd met de Facebooklezers, maar antwoordde een andere stem in mij dat het allemaal niet nodig was om te melden. Een continue stroom van ‘lekker belangrijk’, commentaar op mijn eigen gedachten. Ik vond mijn hoofd maar irritant. Het werd steeds stiller.
Dat gebeurde er in mijn hoofd. En van buiten? Blijkbaar gaat er een hoop tijd zitten in het lezen van verhalen van anderen. Want ik bleek ineens tijd te hebben voor dingen die ik al een poosje te doen had, meestal met mijn liefie. Een deur schilderen. Alle meubels op een andere plek zetten. Dat soort maffe dingen. Het levert me meer flow op. Zonder je neus in een scherm of boek kom je toch eerder je stoel uit. Goh…
En nu? Het residu van deze leesvrije week is, dat ik nu weet hoe onrustig ik word van de honderden updates die dagelijks voorbij razen. Iedere minuut heeft iemand ergens wel iets interessants gezegd. In wezen was het wel lekker om niet te mogen facebooken. Boeken lezen hoef ik niet af te zweren: dat soort gelees maakt me juist rustig, ontspannen en geconcentreerd. Mijn boeken houd ik dus in ere.

Of het lukt, weet je maar nooit, maar mijn voornemen is om vooral Facebook vaker links te laten liggen. Het scheelt een hoop ruis.

Advertisements