NACHTZON PRESENTEERT: the Artist’s Way op IJburg!

Maak de weg naar je dromen vrij
Durf je te doen wat je droomt? Heb je vuur en creativiteit in overvloed in jouw leven? Of mag het nog wat meer stromen?

WAT GAAN WE DOEN?

We gaan spelen, en laten via spel en oefening onze essentie naar buiten komen. We krijgen inzicht in onze drijfveren en onze blokkades. We kijken naar onze kracht, en ook naar onze demonen. We doen het samen, omdat we in verbinding met anderen verder komen. We stoken ons vuur op. 

We gebruiken het boek The Artist’s Way van Julia Cameron, waarin we op constructieve en liefdevolle wijze werken met universele thema’s die je flow vergroten. 

Er is koffie, thee en fantastisch gezelschap om je aan te laven. We starten met een korte meditatie, en verder werken we met verfrissende (schrijf-)opdrachten die we deels individueel en deels samen maken. 

WAT KUN JE met the Artist’s Way?

Je versterkt jezelf en elkaar in je talent. Je kijkt naar je dromen en geeft voeding aan je innerlijke vuur: soulfood. Je leert je eigen blokkades beter kennen, zodat je mét ze kunt werken, en ze jou niet langer tegenwerken. Je bevrijdt jezelf, zodat je echt kunt gaan doen waarnaar je verlangt.

VOOR WIE werkt the Artist’s Way?

Creativiteit is voor ieder mens belangrijk. Vanuit je eigen stroom ben je het krachtigst en gelukkigst. The Artist’s Way werkt heel goed voor kunstenaars, maar ook voor ouders, coaches, therapeuten of managers. Dus: lonkt the Artist’s Way nu naar je, dan is dat je teken. Ga ervoor!

Data, prijs & locatie

Donderdag 29 oktober – 12 november – 26 november – 10 december, van 09:30 tot 12:00.

Deze workshop kun je los volgen voor € 35,-. Allevier de workshops samen voor € 125,-.

Plaats: Amsterdam IJburg, in een fijne huiskamersetting.

Opgave: nelleke.bos@icloud.com

06-14048627 | http://www.nachtzonteksten.nl

Advertisements

Let your monkey do it

‘Let your monkey do it,’ adviseerde mijn doula* me, als voorbereiding op mijn bevalling. Laat je innerlijke aapje de oerkrachten aanwenden, en vergeet alles wat er in je mensenbrein zit. Je gedachten, je logica, je ratio, ze zullen je tot last zijn wanneer je een kind baart. Je kunt nooit bedenken hoe je zult bevallen, je hebt de krachten van de natuur nodig om je kind op de aarde te zetten. Let your monkey do it.
Nog vaak denk ik aan deze gouden opmerking. Niet alleen bij de bevalling heeft de wijsheid van het aapje me geholpen, maar ook in het moederschap komt het me goed van pas.
Wij mensen hebben namelijk in het ouderschap een collectief probleem. We doen net alsof we vossen zijn. Huh?

Vos, koe of aap?
Ja. Dat zit zo: er zijn in de zoogdierenwereld drie types ouderschap. Je kunt een koe zijn. Dan baar je je kalf, dat wel bij jou drinkt, maar verder zelfstandig de wereld inwandelt. Je kunt een vos zijn. Dan werp je een stel blinde hulpeloze jongen, die je een paar stevige maaltijden voorzet waar ze uren op kunnen teren, en verder laat je ze de hele dag of nacht met broertjes en zusjes in het hol achter om zelf te gaan jagen. Je kunt ook een aap zijn, die een jong baart en dat vervolgens dag en nacht bij zich draagt, om continu naar behoefte bij zich te laten drinken en slapen.
Wij mensen, je raadt het al, horen bij de apen.

Sinds we modern, geëmancipeerd en industrieel zijn gaan leven, past de aapjesstijl niet meer bij ons leefritme.

We gaan de hele dag uit werken en we slapen ‘s nachts graag het klokje rond. We zijn gaan leven als een vos. Dus welke oplossing hebben we gekozen? We proberen onze jongen aan een vossenleefstijl te laten wennen.
We leggen ons jong in een hol en verwachten dat het zich daar uren zoet houdt. We proberen de nachtvoedingen zo snel mogelijk te reduceren tot nul. Doorslapen noemen we dat. En de meeste mensenjonkies doen dat niet, tot grote frustratie van de ouders.
De buurvrouw, je collega en je schoonmoeder vragen belangstellend: ‘En, slaapt hij al door?’ Ondersteunend is deze vraag echter niet, want je voelt de druk, je voelt jezelf als ouder falen: nee, mijn kind slaapt nog niet door! Dat van doorslapen de eerste paar jaar geen sprake hoeft te zijn, vertelt niemand je. Of dat niet-doorslapen een stuk aangenamer wordt wanneer je je baby bij je in bed neemt, zodat je baby bij het wakker worden jouw geruststellende ademhaling hoort, je borst ruikt, en zich gewoon weer lekker omdraait en verder tukt.

Denk er de volgende nacht dat je wakker wordt maar eens aan: we zijn aapjes, geen vosjes.

En apenjonkies zitten vastgeplakt op hun mama. Apenjonkies sabbelen daarbij naar hartelust aan hun mama, en zo hoort het ook.

*doula ~ een heel coole vrouw die ervoor zorgt dat je tijdens je bevalling blijft vertrouwen: ‘ik kan het wèl.’

Geschreven voor Kiind, http://www.kiind.nl

Eerlijk over meditatie!

Meditatie brengt je in contact met wat is. We stellen ons bij deze kalme zijnservaring voor hoe we genieten van dauwdruppels, zonsopgangen en vlinders op een geurende bloem. Ervaren yogi’s en retraite-oorden aarzelen niet om de eindeloze heerlijke voordelen van meditatie op te sommen. In magazines lees je hoe briljant je leven verrijkt wordt door de stilte in jezelf op te zoeken.

De realiteit kan echter vies tegenvallen. Want wat gebeurt er als je stil wordt van binnen, als je geest kalmeert en je zintuigen verscherpen?

Jouw realiteit van dit moment komt werkelijk bij je binnen.

Dit betekent dat je dus vaak eerst je innerlijke rommel tegenkomt. Een noodzakelijk onderdeel van het verhoogde bewustzijn waar je zo naar verlangde. En dat kan wel eens inhouden dat je eerst de ruzies met je lief, de TL-lampen op kantoor en de zorgen om je hypotheek opmerkt.

Stoorzenders buiten je kloppen aan. Stoorzenders binnen in je laten zich horen. De ruis van de wereld rochelt over je heen, je voelt helemaal geen vrede en geluk – en nu word je zelfs kwaad!

Boosheid hoef je niet te weren. Toch zijn we wel gewend dit te doen. Constant zijn we op zoek naar prettige prikkels, naar een toestand van geluk. Dat is wat we willen. Onze methode om dat geluk te bereiken is het uitbannen van de narigheid, zoals een filter waar het nutteloze wegstroomt en waaruit je de vrolijke ervaringen als een residu opvist.

Ai, zo werkt het niet.

Geluk is niet de afwezigheid van pijn en verdriet. Geluk is het integreren van alles wat er is. Je kunt simpelweg niet kiezen voor licht en geluk door ongewenst duister en pijn de deur uit te zetten.

Hoe zit het dan met die talloze clubs voor mindfulness en retraite die je de kans bieden om bij jezelf te zijn en om in het felbegeerde hier en nu te raken? Het geboden perspectief is spectaculair. Hemels. Terecht?

Ja en nee. In volkomen stilte met jezelf zijn geeft je wel degelijk dat gevoel van vrede. Helemaal eerlijk is de voorspiegeling niet. Je glijdt niet zomaar in een zalige toestand wanneer je in lotuszit gaat. In het nu zijn, dat betekent dat je ziet wat er is. Leef je met onrust, dan zul je die onrust in het begin extra sterk ervaren, voordat je bij de rust kunt komen.

Je komt hoe dan ook in aanraking met de modder, de zwarte aarde, donkerte die je het liefst ontwijkt.

Het wordt eerst slechter, voordat het beter wordt. En dat is nu precies wat niemand je vertelt.

Bovendien: meditatie hoeft geen doel of uitkomst te hebben. Meditatie zegt in wezen dat je er bent, zonder iets te doen. Ervaren dat je meer bent als je minder doet is al meer dan de moeite waard.

Vuurwerk van de wereld

Ik herinner me een oudejaarsdag. Ik mediteer ik met mijn yogagroep. Stil zitten voor vrede, een mooi idee.

Buiten knallen grote en kleine kinderen erop los. Het oude jaar wordt door hen heel anders afgesloten dan door ons! Aanvankelijk erger ik me, raak telkens uit mijn eigen stilte en maak me kwaad. Zo kan ik me toch niet concentreren! Kunnen ze niet stil zijn op straat? Grrrr!

Het ligt buiten mijn macht. Naar buiten rennen en van iedereen verlangen met vuurwerk te stoppen is kansloos. Wel kan ik mijn meditatie afbreken. Wie heeft er dan last van? Ikzelf. Dus ook die mogelijkheid laat ik los.

Er is nog een optie: aanvaarding. Het hinderlijke geluid uitbannen is onmogelijk, dus zal ik het moeten integreren. Ik adem, en luister naar rotjes, duizendklappers en gillende keukenmeiden alsof het zangvogels zijn in de prille lente.

En dan gebeurt het: ik zie ineens dat precies zo de wereld is. Elk moment, overal op aarde is geluid en gedoe. Binnen in je, buiten je. Of je ernaar verlangt of het kwijt wil; er is voortdurend beweging. De wereld is nooit stil. Rotjes, duizendklappers, gillende keukenmeiden. Woede, angst, oorlog. Het is niet aan mij om het te willen stoppen of ervan weg te vluchten. Er simpelweg bij blijven zitten kan ik wel.

 

En daarmee werd het dan toch vredig in mij. Nooit heb ik zo lang en stil in meditatie gezeten als op deze rumoerige oudejaarsdag.

Nelleke Bos, 2014

God?

cropped-img_0030.jpg

Ben jij gelovig? Hoor jij bij een kerk of andere officiële club die jouw geloof bevestigt?
Ik heb mezelf nooit gelovig genoemd, laat staan aangesloten bij een groep die een bepaald geloof uitdraagt. Wel ben ik spiritueel aangelegd. Ik voel me diep thuis bij de sjamanistische levenswijze, bij de yogatraditie, bij de sufi’s, bij de christelijke weg. Scheppingsverhalen uit Australië, Zuid-Amerika, IJsland, Afrika, Griekenland: prachtig. Het zijn stuk voor stuk versies van de mythische werkelijkheid die betekenis geeft aan ons bestaan. Kiezen vind ik niet nodig. Mijn geloof is breed, heel breed.

Te breed, zo blijkt.

Van kinds af aan heb ik een sterk gevoel bij “God”. Als overal op de wereld mensen bedenken dat god bestaat, zo redeneerde ik als kind, dan moet het toch waar zijn? Ook later bleef een zeker besef van het hogere bij me. De wereld waarin ik leef is zo bezield en zo vol van genie, dat kan geen toeval zijn, dat is geen willekeurige som van celdelingen. Alles wat ik zie is god. De sterren, de aarde, wijzelf. Geen man met een baard die op een wolk over ons regeert en bepaalt. Geen rechter die goed van fout onderscheidt. Geen mensachtig wezen dat bepaalt wat de juiste weg is om te gaan. Nee, mijn god is oneindig veel subtieler en aanweziger dan dat.
Ik praat nooit over god. Ik beweeg me tussen kerk en yogamat. Zing mantra’s en joiks. Voor mij hoeft er geen labeltje op, ik hoef de grenzen niet in te kleuren. Heilig is heilig.
Het gesprek dat ik vandaag voerde over Jezus, god & geloof, was intens. De man tegenover me was oprecht, invoelend en vol liefde. Als hij de naam van Jezus noemde, werd de kamer lichter. Hij meende wat hij zei: Jezus is zijn vriend en zijn redding. Ik werd blij van zijn woorden, en kon me er in vinden. Ja, Jezus is een wijze oprechte heilige mens. Maar mijn ‘geloof’ in Jezus bleek niet goed genoeg, want ik zei niet dat hij de enige was. Ik zei dat hij net zo mooi en goed was als Boeddha.

 

De man noemt mij een zoeker. Een zoekende mens, die Jezus nog niet gevonden heeft. Hij ziet niet wat ik zie: ik heb Jezus al gevonden, en hij staat stralend naast de rest.

Al heel lang wil ik een labyrint maken waar alle religies een plek in vinden. Een pad dat iedereen mag lopen, ieder met een eigen gebed. Vandaag wil ik dat labyrint zijn. Alles in mij verenigen. Laat mij gedoopt en ingewijd worden in alles wat er is. God woont overal.
Moet je gedoopt worden om bij god te horen? Ben je niet al bij god van geboorte?

Leesvasten

De Artist’s Way workshop die ik geef – en dus ook volg – daagt je uit om gedurende 1 week niet te lezen. Geen boek, geen krant, geen tijdschrift, geen social media.
Deze week bleven mijn boeken dus dicht, en logde ik niet in op Facebook of twitter. De eerste dag was spannend. Ik vond het nodig om mijn ‘publiek’ op de hoogte te stellen van mijn afwezigheid. Ik meldde me dus netjes en misschien een beetje theatraal af. De eerste 24 uur daarna nam ik waar dat ik een junkvinger heb. Mijn wijsvinger ging geheel autonoom naar de Facebook-knop op mijn telefoon en ipad. Ik vroeg me ook af hoeveel likes ik zou hebben op mijn laatste post, en of mensen mijn afwezigheid wel zouden bemerken. En wat zouden de mensen om me heen nu meemaken? Welke verhalen schrijven ze? Even gluren dan maar? Ik kon het stoute vingertje telkens ternauwernood terugfluiten.

Maar waarom zou je eigenlijk niet lezen? Lezen is toch geweldig, zou je denken.

Het lezen op zich is niet slecht. Het gaat om het bewust maken van de keuze om te lezen, en om de balans tussen binnenhalen en uitzenden.

Zo zijn veel mensen geneigd om te lezen als opvulling in de loze momentjes in de dag. Momenten waarop je had kunnen mijmeren, en een geniale ingeving had kunnen krijgen. Momenten waarop je bewust aanwezig had kunnen zijn in het moment, waarop je had kunnen ervaren hoe je je eigenlijk voelt. Zo gebruiken we lectuur als afleiding en zelfs als vlucht uit de werkelijkheid. Vooral kunstenaars hebben er een handje van, en daarom wil de Artist’s Way je laten proeven van dagen zonder media. Eenmaal geblokkeerd in hun eigen creatieve proces grijpen creatievelingen naar werk van anderen, mensen die wel succesvol zijn. Door het werk van anderen te lezen, voeden ze zich met creativiteit die niet van henzelf is.

Lezen is ontvangend. Het geeft je input. Lees je te veel, dan komt je output in het geding.

Die output kan een creatief werk zijn, maar ook een bericht dat je nog wilde versturen, of een klus in huis.

Ook kan lezen onze focus verkleinen. De keren dat ik in mijn dagelijks leven mijn mail open met als doel iemand een bericht te sturen, maar eindig in het oeverloos lezen van mailtjes, zonder toe te komen aan mijn eigen bericht, zijn talloos. Op Facebook en andere media idem dito. Met een doelgerichte gedachte begin ik ergens aan, maar het lezen van andermans verhaaltjes leidt me af.

Mijn leesloze week

De eerste dag was dus junkvingerdag. De eerste paar dagen merkte ik op hoe ik in mijn hoofd teksten aan het verzinnen was die ik op Facebook of in mijn blog zou zetten. Alsof ik de hele dag door converseerde met mijn online vrienden en onbekende lezers. Nog een paar dagen later praatte ik nog steeds in mijn hoofd met de Facebooklezers, maar antwoordde een andere stem in mij dat het allemaal niet nodig was om te melden. Een continue stroom van ‘lekker belangrijk’, commentaar op mijn eigen gedachten. Ik vond mijn hoofd maar irritant. Het werd steeds stiller.
Dat gebeurde er in mijn hoofd. En van buiten? Blijkbaar gaat er een hoop tijd zitten in het lezen van verhalen van anderen. Want ik bleek ineens tijd te hebben voor dingen die ik al een poosje te doen had, meestal met mijn liefie. Een deur schilderen. Alle meubels op een andere plek zetten. Dat soort maffe dingen. Het levert me meer flow op. Zonder je neus in een scherm of boek kom je toch eerder je stoel uit. Goh…
En nu? Het residu van deze leesvrije week is, dat ik nu weet hoe onrustig ik word van de honderden updates die dagelijks voorbij razen. Iedere minuut heeft iemand ergens wel iets interessants gezegd. In wezen was het wel lekker om niet te mogen facebooken. Boeken lezen hoef ik niet af te zweren: dat soort gelees maakt me juist rustig, ontspannen en geconcentreerd. Mijn boeken houd ik dus in ere.

Of het lukt, weet je maar nooit, maar mijn voornemen is om vooral Facebook vaker links te laten liggen. Het scheelt een hoop ruis.

Ontmoeting

Met kleine puk op de arm stap ik in de tram. Een meneer maakt op voorhand al ruimte voor ons en maakt uitgebreid oogcontact met mijn kindje. Meteen weet ik al: dit wordt gezellig.

Sinds ik moeder ben, krijg ik veel aandacht op straat, of beter gezegd: de baby krijgt alle aandacht, en ik kijk meestal verwonderd toe. De eerste maanden had ik mijn handen vol aan het beschermen van mijn kindje: mensen komen ongevraagd dichtbij, strooien hun commentaar over je uit en denken soms zomaar te kunnen baby-aaien. Baby’s hebben een enorme aantrekkingskracht op vrijwel iedereen, zo heb ik gemerkt. Eenmaal een aantal maanden op aarde, nam mijn kleintje het vanzelf over: stond iemand hem niet aan, dan zette hij het gewoon op een brullen. Efficiënte zelfbescherming!

Maar goed, nu hij ruim een jaar is, weet hij prima te kiezen wie hij wel en niet in zijn buurt blieft, en oogst hij nog steeds geregeld sjans van wildvreemden. Zo ook nu.

De meneer in de tram complimenteert mijn zoon met zijn prachtige schoenen en zijn mooie haar. Zoonlief neemt het lachend in ontvangst. Hij praat nog niet, maar begrijpt ongetwijfeld de positieve lading van het gesprek. Meneer neemt zijn hoed voor hem af en vertrouwt ons met een twinkeling in zijn ogen toe dat hijzelf een flinke bos krullen had, voordat hij kaal werd.


Terwijl hij nog wat babbelt en knipoogjes uitdeelt, besef ik dat wij volwassenen naar elkaar toe zo vaak gesloten zijn, terwijl we elkaar zoveel moois te bieden hebben. Zonder mijn kind bij me had ik nooit zo met deze man gesproken. Welke prachtige kansen laten we niet lopen?


Langs Artis rijdend komen we op een serieuzer gespreksonderwerp. “Kinderen van nu zijn gevoeliger,” meent de man. Ze houden extra veel van dieren en natuur, om te compenseren voor alle verdriet en botsingen die nu in de wereld zijn, zo legt hij uit. “Zoals geld, dat werkt niet! Kijk naar medicijnen. Een simpele hoestdrank kost 8 euro. Maak ik het thuis, dan ben ik voor 2 euro klaar. Maar dat mag niet, daar wordt niet genoeg aan verdiend.” Mensen gezond maken is ook al niet goed voor de economie, vertelt hij vervolgens. De ziektes wordt allemaal in stand gehouden. Ze worden onderdrukt, maar niet werkelijk genezen. De toekomst gaat heel anders worden, daarvan is hij overtuigd. “Deze kinderen gaan het veranderen!”

Dit alles betoogt hij op vriendelijke en rustige toon, in nogal gebroken Nederlands, maar toch zo helder. Hij slaagt er bovendien in om op speelse wijze de aandacht vast te houden van mijn kleine boef, die met een gefascineerde blik tegenover de man zit.


Zijn halte. De man zet zijn hoed weer op, en mijn jochie zwaait naar hem. Hij smelt zichtbaar, zwaait nog eens en wandelt de tram uit. Dag mooie meneer.

40 dagen yoga

40 is een heilig getal. In veertig dagen kun je je ontdoen van oude patronen en jezelf nieuwe gewoontes eigen maken. Daarom doe ik mee met de 40-dagen-yoga-uitdaging van mijn yogaleraar, Kitty Steenvoort. Dat die samenvalt met mijn eigen workshop the Artist’s Way komt me mooi uit. Daarbij hoort namelijk de opdracht om elke dag te schrijven. Dat hoeft niet mooi te wezen, juist niet. Mijn schrijven kan bijvoorbeeld ook dom geklaag over de yoga bevatten. Het gaat erom je geest leeg te maken, alle rommelgedachten kwijt te raken, zodat je ‘schoon’ en leeg bent, klaar om mooie dingen op de wereld te gaan zetten.

Elke dag yoga en elke dag schrijven dus – en daar begint de eerste uitdaging. Zeker in een druk gezinsleven.

Het eerste dat ik tegenkom, is dat elke dag anders is. Wat me gisteren gemakkelijk afging, is vandaag een stroeve onderneming, en dat waar ik vandaag tegen opzie, kan weleens reuze meevallen. Je bent geen dag dezelfde, en je kunt in feite nergens op rekenen. Dan de volgende confrontatie om mee af te rekenen. Er zijn natuurlijk mensen die elke dag dezelfde dagindeling hebben, maar net als veel creatievelingen, behoor ik daar niet toe. Chaos en onregelmatigheid zijn mijn basis. Aan mij de taak om elke dag opnieuw een plekje vrij te maken voor mijn beoefening. De ene dag is het in alle vroegte gepiept, de andere dag zet ik me bij het vallen van de nacht nog aan mijn yoga-set.

Vandaag is een mamadag. Die kleine is de hele dag bij me, en toch wil ik graag… Dus hop, yogamat uitgerold en muziek aan. Beginnen maar! Zoonlief dribbelt nieuwsgierig om me heen. Zodra ik start met de liggende oefeningen voor been- en buikspieren, gooit hij zich enthousiast op mijn buik. Klimt op mijn gezicht. Legt zijn oor verbaasd tegen mijn mond als ik zwaarder adem. Hij kraait van plezier. Dan volgt de meditatie. Ik knoop mezelf in halve lotushouding, mijn handen in een mudra, en zing de mantra hardop mee. Dat vindt die kleine pas leuk! Hij rent op zijn korte beentjes van me af, naar me toe, om mee heen. Steeds opnieuw laat hij zich op mijn schoot vallen terwijl ik zing.

Is dit meditatie? Hoort dat niet een serene, stille aangelegenheid te zijn? Ja. Nee. Meditatie, zeg het woord en ik zie blauw gebergte en ijle nevels. De grap is, dat meditatie gaat om stilte van binnen. De wereld hoeft niet stil te worden; de oefening schuilt in jouw innerlijke stilte bewaren te midden van de ruis van de wereld. We zijn zo snel geneigd te verlangen dat onze omgeving verandert, ten behoeve van ons. ‘Als al die mensen om me heen nu eens hun mond hielden, dan kon ik me concentreren.’ Of: ‘Waren de anderen rustig in het verkeer, dan zou ik niet zo opgefokt zijn.’ Het is echt een kunst om jezelf als ijkpunt te nemen, en je centrum in jezelf te vinden. Zo is jouw rust niet meer afhankelijk van je omstandigheden.

Zo beschouwd is mijn zoontje een groot cadeau voor de meditatie: een prachtige kans om volledig bij mijn eigen rust en stilte te blijven, terwijl hij volop mijn aandacht vraagt.Yogakind

(Inspiratie? Kijk eens bij kittysteenvoort.nl wat voor gaafs je met yoga kunt)