Tropenjaren

Vol energie en een bak goede voornemens kwam ik terug van vakantie. Iedere week een blog was er één van. Een paar weken in de natuur zorgen voor bergen frisse plannen.

En wat gebeurt er op dag twee na de vakantie? Ons zoontje wordt ziek. Dag voornemens. Ga er maar lekker voor zitten: wekenlang hoestpartijen ondersteunen overdag en in de nacht. Niks niet lekker aan de slag terwijl je kind bij de gastouder speelt, het ventje blijft thuis. Aangestoken worden en dus zelf ook hoesten tot je er spierpijn van hebt.

Alsof we niet vlak voor de zomer ook al een griepgolf door het huis hadden zien gaan. Tropenjaren: kleine kinderen zijn schatten, en veel, heel veel werk. Later voelt het alsof het allemaal in een oogwenk voorbij ging, zeggen vrienden dan. Geniet ervan!

Advertisements

Om alles. Fien de la Mar

Om een geweldig eerbetoon aan de enige echte diva die Amsterdam gekend heeft, Fien de la Mar, op de planken te brengen, schreef ik mee aan een tekst voor de crowdfunding. De voorstelling OM ALLES van en door Elske Rollema belooft fabuleus te worden.

En persoonlijk word ik ook warm van dit theaterstuk, dus verdient het meer aandacht! Kijk maar. Om alles.

Schrijver in opdracht

Ik schrijf. Dat is mijn passie; schrijven doe ik van kinds af aan met zoveel plezier. Ik zou niets liever doen.

Wat ik schrijf, en voor wie? Het antwoord op deze vraag is zo divers, dat ik er mijn hoofd ook wel eens over breek. Voor ondernemers, voor (stief-)ouders, voor creatievelingen, voor zzp-ers, voor bedrijven, voor magazines.

De gemene deler? Mijn woorden willen jou bereiken. Ze geven jou verrassend inzicht of een nieuwe blik op vertrouwde materie. Het gaat over levenskracht, over plezier halen uit je dag. Over wakker zijn en helder je keuzes maken. Zodat je meer in flow komt met alles. Of je nu ondernemer bent, of (stief-)ouder, of creatief, zzp-er, een bedrijf, of een magazine.

Pelgrimeren40 years Alcochem

Ouderschap. Het echte werk

Ik verlang naar tijd. Tijd om te werken, tijd om al die duizend belangrijke dingen te doen die het leven van me vraagt. Ik heb een – irritante – innerlijke criticus die feitelijk nooit tevreden met mij is. Deze criticus is nooit te beroerd om op te sommen waar ik tekort schiet. Zo memoreert hij: tijdens mijn zwangerschap had ik zeeën van tijd om me voor te bereiden op het moederschap, maar ik deed dat niet. Ik had tijd om lijnen uit te zetten en me te informeren over vormen van opvoeding. Toen had ik het veel te druk met ieder moment van zwanger zijn ervaren, om me ook nog bezig te houden met de onvoorstelbare toekomst. Mijn voornaamste werk bestond uit zitten en zijn. Ademen en zijn. Van het kind dat ik verwachtte, kon ik me simpelweg geen voorstelling maken. Ik kon niet over de grens van de geboorte heen kijken, laat staan kloeke ouderschapsplannen smeden. Ik leefde, zoals dat mooi heet, in het moment.
Nu ben ik moeder. En nu ben ik ook weer werkend mens geworden. De tijd ontbreekt me vaak om te doen wat ik wil doen, zowel thuis als in mijn werk. Zoals veel moeders leef ik in een voortdurende spagaat tussen meetellen in de maatschappij en er zijn voor mijn kind, met een eeuwig groeiende to do list boven mijn hoofd.

De tijd raast onverbiddelijk verder. Elke handeling gaat gedachten vooruit. Een kind vraagt om actie, actie. Een beetje mijmeren is er niet meer bij. Dan herinner ik me mijn zwangere tijd, waarin ik zoveel ruimte had om dingen te doen, terwijl ik de tijd benutte met “zijn”. En ineens valt het kwartje: dat was de beste voorbereiding op ouderschap, en de beste les voor het huidige moment: juist in de hectiek van het zorgen voor je kind heb je het meest aan gewoon “zijn”. Dat stille aanwezig zijn geeft meer rust en vervulling dan al het gejaag om in zaken te slagen. Laat ik, te midden van het werken, zorgen, spelen, verschonen en redderen, ook mijn aanwezigheid de aandacht geven. Ik ben niet een naamloos paar handen dat overal voor zorgt. Ik ben niet een anonieme mama die alles oplost. Ik ben ik, en dat geeft mijn kind vertrouwen in het leven. Er mogen zijn, precies hoe je bent. Dat heb ik mijn kind te leren: aanwezig zijn. Zodat hij zelf als volwassene zo vol vertrouwen kan blijven als hij nu als al kind is.

En die maatschappij waar ik zo gewichtig in wil zijn dan?, piept mijn innerlijke criticus. Ik wil toch geen uitgerangeerde huismoeder worden? Maar wacht eens even…
De maatschappij bestaat uit mensen. Volwassenen die kind zijn geweest, volwassenen die evenwichtiger in het leven staan wanneer zij als kind een solide basis meekregen. Dus mijn grootste maatschappelijke taak is gaande, nú, terwijl ik blokken opstapel en fruithapjes maak. Een kind liefdevol grootbrengen, om de samenleving te verrijken. Mijn criticus mag even op pauze. Want ik ben, net als zoveel ouders, fantastisch bezig, om het moment dat ik pure onverdeelde aandacht geef aan mijn kind. Goed voor mijn kind nu, en goed voor de toekomst.

2015/01/img_2356.jpg

Tijdgebrek

‘Ha,’ dacht ik toen ik in verwachting was, ‘na mijn zwangerschap ga ik fijn schrijven over de ins en outs van het moederschap. Kennis en mooie ervaringen delen.’

Little did I know. Want nu blijkt dat je, eenmaal ouder geworden, niet eens tijd hebt om te lezen. Laat staan om te schrijven. Sinds de geboorte van onze zoon schrijf ik haast uitsluitend in mijn hoofd. In gedachten formuleer ik complete hoofdstukken die – vast! ooit! wie weet! – op papier terechtkomen. Deze denkteksten ontstaan tijdens de afwas en tijdens wandelingen om kindlief slapend te krijgen, op de fiets, onder de douche en op andere onmogelijke plaatsen om pen en papier te nemen en aan de slag te gaan.

Je leest het als het zover is…

To do en tadaaa

imageLijstjes zijn niet cool. Echt iets voor neurotische mesen, vond ik altijd. Maar nu  ben ik moeder geworden, terwijl ik nog steeds als zzp-er wil blijven werken, en ziet de wereld er ineens heel anders uit. Mijn kind geeft me per dag een aantal momenten voor mezelf, variërend van enkele minuten tijdens zijn speeltijd tot een half uur tijdens zijn dutjes.

Vroeger kon ik in alle rust mijn computer opstarten, koffie zetten, de planten water geven en dan op mijn gemakje bedenken hoe ik aan mijn werk zou beginnen. Dat soort luxe ken ik niet meer. Op het moment dat babylief slaapt, moet mijn computer startklaar zijn, en moeten mijn taken glashelder, kort en overzichtelijk oplichten. Wat het ook is, administratie, werk in opdracht of een eigen tekst, ik heb geen tijd om erin te verdwalen.

En zo kwamen de lijstjes in mijn leven. Lijstjes vertellen me niet alleen wat ik te doen heb, maar ook uit welke deeltaken alles bestaat, want een werkdag is tegenwoordig zo versnipperd dat elk doel in twintig kleine handelingen verdeeld moet worden. Essentieel is niet alleen een to do list die zelfs de simpelste handeling vermeldt, maar ook een ta-daaaa-lijst die helpt de moed erin te houden.

TA DAAA, dat betekent: hoera, het is je gelukt. Ta da gaat zelden over een gehaalde deadline of andere grote doelen. Ta da gaat over het allerkleinste niveau. Een mailtje verstuurd, koffie gezet, die en die teruggebeld. In een normale agenda vier je geen feest als die dingen je gelukt zijn, maar als freelancende moeder mag je jezelf gelukkig prijzen met een afgerond telefoontje.

Ik heb ‘ta da’ in gebruik genomen sinds ik Julia Camerons “the Artists Way” ken. Een briljante methode voor alle creatieven op de wereld om met zachtheid en discipline tot scheppend werk te komen. Zachtheid in de zin dat je mild voor jezelf mag zijn, omdat onder een streng regime niets wil bloeien, zeker niet de creativiteit. En discipline wil zeggen, dat je je wel serieus verbindt aan je werk. Via de weg van discipline schep je de ruimte om elke dag aandacht te geven aan je doel. En ook Cameron schuwt lijstjes niet, gelukkig. Misschien valt het uiteindelijk best mee met die neurotische types die lijstjes maken. Ik bevind me in uitstekend gezelschap.

Moederschap all consuming?

Moeder zijn en ook geliefde. Mannen en vrouwen die net ouders zijn geworden weten dat deze combinatie een moeilijke is. Mijn lief moet met lichte jaloezie aanzien hoe verliefd ik naar ons kindje kijk, met een aandacht die ik mijn lief in geen tijden heb geschonken. Moeder zijn en werknemer, collega, zzp-er. Al net zo taai. Kon een geslaagde tekst me voorheen een geslaagd gevoel geven, nu ben ik vooral enthousiast als ik mijn baby met succes in slaap heb gezongen. Moeder zijn èn nog iets anders – kun je eigenlijk wel iets zijn naast het moederschap?

Auteur Marie Darieussecq beschrijft in haar boek “de baby” hoe versnipperd haar vrije momenten zijn. Ze illustreert dit door haar teksten in brokjes te verdelen, gemarkeerd door asterisken telkens wanneer de baby haar aandacht vraagt tijdens het schrijven. Zo ongeveer elke zes regels verschijnt er een * in haar teksten. Veelzeggend. Ook vraagt zij zich af of je überhaupt wel schrijver kunt zijn als je ook moeder bent, of vervangt het een het ander?

Het moederschap is geen part time job. Het vraagt ALLES van je. Tegelijkertijd is onze maatschappij niet meer ingericht op full time moeders. Het is de bedoeling dat vrouwen hun werk vlot na de bevalling weer oppakken en als normaal functionerende wezens doorgaan. Is dit reëel?

Tijdens mijn zwangerschap meende ik van wel. Als doorgewinterde zzp-er vond ik dat ik onder alle omstandigheden mijn werk zou moeten kunnen uitvoeren. Nu, met een bijna half jaar oude baby in mijn leven, betwijfel ik het zeer. Babylief ligt terwijl ik dit schrijf voor mijn neus te spelen. Beentjes in de lucht, zacht voor zich uit brabbelend. Het ziet er idyllisch uit, maar schijn bedriegt. Een halve minuut gaat dit prima, en soms langer. Er zijn heel wat activiteiten die je in enkele minuten kunt ondernemen, je wordt er ook steeds vaardiger in. De diepte bereik je echter niet. Echt ‘in je werk duiken’ of je concentreren is er niet meer bij, en misschien nog belangrijker: je kunt met een kind om je heen nergens meer op rekenen. Werken tijdens dutjes zal de ene dag slagen en de volgende totaal niet. Een planning maken? Vergeet het maar. Op basis van geluk zul je korte momenten vinden.

Is dit erg? Ik denk van niet. Wat wel erg is, is dat we ervan uitgaan dat het leven zo soepel verder gaat na een omvattende  gebeurtenis als geboorte.

Als vrouw heb je daardoor, als je niet oppast, vrijwel continu het gevoel dat je niet voldoet, je werkt niet genoeg, en je moedert niet genoeg. De rust ontbreekt je om te werken, de rust ontbreekt je om je over te geven aan het moederschap. Wat ruimte hiervoor in de samenleving zou goed doen! Maar laat ik simpel beginnen, bij mezelf. Ik geef mezelf toestemming om er volledig te zijn voor mijn kind. En als het klopt in het ritme van mijn baby, sta ik mezelf toe om er volledig te zijn voor mijn werk. Welke vorm dot precies krijgt, is me nog een raadsel, maar de mindset geeft alvast meer ruimte. Alles combineren hoeft niet altijd.