Waarom we beter niet kunnen leven in het nu

Goeroes en coaches vertellen ons allemaal: leef in het nu. In het verleden wonen woede, spijt en schuld. In de toekomst wonen angst en zorgen. Door stilte, meditatie en ademhaling verander je je toestand en je ervaring. In het nu vind je liefde, vrede, helderheid. Als kind leefden we volledig in het heden, heel krachtig, levendig, vrij en spontaan.

Dat mag waar zijn, echter een cruciaal element vergeten we hier: als kind hadden we dagelijks pijn en verdriet. Een zoekgeraakte knuffel, een geschaafde knie, ruzie met een ander kind in de zandbak. Het spontane zijn-in-het-nu vraagt om overgave aan alles wat er is. Om in je kracht te staan mag je je dus niet druk maken over de zoveelste valpartij of de honderdste keer dat je blokkentoren niet blijft staan. Bovendien moet je volledig door die ervaring van pijn, verdriet of mislukking heen gaan. Je kunt er niet omheen.

Als volwassenen hebben we geleerd te anticiperen op pijn en mislukking, door deze ervaringen in het nu te vermijden. We vluchten naar het veilige verleden (dat kennen we immers) of verpozen in de toekomst. Het heden is weleens te confronterend voor ons. Dit principe te overstijgen vraagt wel iets meer van je dan ‘ademen in het heden’.

We willen best in het nu leven, als dat ‘nu’ prettig zou zijn.

Eerlijk

Klopt het dan niet, en leidt diepe ademhaling en meditatie tot niets? Ik geloof wel degelijk dat er grote wijsheid schuilt in de kracht van de ademhaling, en ook dat de sleutel ligt in het volledig in het nu zijn. Om deze levenswijze te kunnen omarmen, hebben we dan wel meer eerlijkheid nodig over wat het inhoudt. Er zijn veel leraren die het beste met ons voor hebben, maar al te vaak vertellen ze ons niet hoeveel kracht het vraagt om het heden in al zijn facetten in de ogen te kijken. Het heden is niet mooi of lelijk, het is alles. En daar ligt doorgaans ons grootste verzet. We willen best in het nu leven, als dat ‘nu’ prettig zou zijn. En die premisse is niet aan ons.
Averechts effect

Goeroe’s die graag delen in hun geluk, kunnen weleens een averechts effect hebben op ons welbevinden of onze spirituele groei. Doordat wij keer op keer geconfronteerd worden met hoe simpel het eigenlijk is (gewoon diep ademen), raken we gefrustreerd. Boos zelfs, op onszelf. Want waarom hebben we nou nóg geen tijd gemaakt voor die dagelijkse routine, die oh zo eenvoudige meditatie die ons werkelijk tot grote hoogte zal doen stijgen? We voelen ons dom, of lui, of onmachtig. Het moet zo simpel zijn en wij slagen er niet in! Wij modderen nog altijd aan met die zorgen, angsten en schuldgevoelens, die volgens de meesters niet nodig zijn. Au!

Laten we realistisch zijn. Laten we de héle waarheid tonen, en niet alleen het gelukzalige deel. Eerlijk is eerlijk: volledig in het moment zijn, spontaan als een kind, is een kunst. Het eist bereidheid om elk moment als nieuw te betreden, om geen illusie van controle over de materie of je emoties te koesteren, om geen idee te hebben wat er over vijf minuten gebeurt. Het is een vrije val. Succes!

Advertisements

LEF. Leven naar je talent

2015-02-26 16.14.03

Leven is het meervoud van lef, zegt Loesje treffend. Het leven op zichzelf is zo ingewikkeld nog niet. Een gewoon leven leiden, op een plek waar je kan schitteren in middelmatigheid, dat gaat zonder grote inspanning. Er iets geweldigs van maken, een leven precies zoals jouw hart het je ingeeft: dat is spannend! Vooral creatieve mensen lijken last te hebben van de angst om vrij te leven. Er is namelijk veel te winnen – een vervuld leven – en daardoor ook veel te verliezen!
De kunst wordt door de eeuwen heen maar matig gewaardeerd. Hoewel ieder mens gebaat is bij schoonheid en verwondering, wat kunst in hoge mate biedt, hebben maar weinig burgers en beleidsmakers er geld voor over. Het direct belang van kunst wordt te weinig begrepen, en zodoende laag ingeschaald. Begrijpelijk dus dat creatieve mensen nogal wat schroom moeten overwinnen om hun werk bloot te stellen aan het publiek. Ze geven zichzelf vaak al negatieve feedback, vooruitlopend op de kritiek die de maatschappij voor ze in petto kan hebben. Kunstenaars en creatieve geesten raken vaak geblokkeerd.

The Artist’s Way

The Artist’s Way is een methode die op liefdevolle wijze omgaat met deze blokkade. ‘Geef jezelf meer liefde, meer tijd, meer ruimte, meer credits’, is de samenvatting van de methode.
Schrijver Julia Cameron nodigt je uit – mij, jou, iedereen, want elk mens heeft een creatieve bron die geleefd wil worden – om tot bloei te komen. Om vanuit je hart en vanuit je meest authentiek zelf te groeien. Zonder oordeel over je werk of over je nut.
Als schrijver ben ik dol op the Artist’s Way. Het vormt een inspiratiebron. Een van de vele. Het lezen van een enkele bladzijde in een van Camerons boeken geeft me alweer energie om mijn weg te vervolgen. Ze geeft me het lef om te doen wat ik te doen heb.

Show je talent

Ik beken. Ik kijk graag naar talentenshows. Waarom? Omdat de deelnemers stuk voor stuk mensen zijn met lef, veel lef. Ze zijn een inspiratiebron voor mij, al heb ik totaal geen ambities om zanger of danser te worden. Hun moed om het podium te beklimmen en hun hartenwens met miljoenen mensen te delen, bewonder ik.
We hebben allemaal voorbeelden nodig. Helden. Zodat we onszelf laten uitstijgen boven ons alledaagse zelf. Je held kan een wereldleider zijn, een goeroe, een filmster. Mijn helden zijn de talloze jongens en meisjes, vrouwen en mannen die zich volkomen kwetsbaar in een avontuur storten, ongeacht de kans op mislukking. Ik bewonder hun focus op het doel: doen waar je het meest van houdt. Ik vind het slimme mensen: ze organiseren een podium voor hun talent. Het applaus van het publiek kan een geweldige zet in de goede richting zijn.

Groei

Zoals een perenboom niet anders kan dan peren laten groeien, zo is ieder mens gemaakt om zijn eigen unieke talent te laten stralen. In een appelboomgaard kun je je als perenboom misplaatst voelen, maar toch is het je taak jouw unieke vrucht te dragen. Al is het anders dan alles om je heen. We zijn gemaakt om te doen waar we goed in zijn. En daar mogen we elkaar best een handje bij helpen.
Dus, lieve collega-schrijvers, dromers en doeners: blijf trouw aan je hart. Heb lef. Je bent gemaakt om te stralen!