Tijdgebrek

‘Ha,’ dacht ik toen ik in verwachting was, ‘na mijn zwangerschap ga ik fijn schrijven over de ins en outs van het moederschap. Kennis en mooie ervaringen delen.’

Little did I know. Want nu blijkt dat je, eenmaal ouder geworden, niet eens tijd hebt om te lezen. Laat staan om te schrijven. Sinds de geboorte van onze zoon schrijf ik haast uitsluitend in mijn hoofd. In gedachten formuleer ik complete hoofdstukken die – vast! ooit! wie weet! – op papier terechtkomen. Deze denkteksten ontstaan tijdens de afwas en tijdens wandelingen om kindlief slapend te krijgen, op de fiets, onder de douche en op andere onmogelijke plaatsen om pen en papier te nemen en aan de slag te gaan.

Je leest het als het zover is…

Advertisements

Het ritme van de natuur woont in jou

Hoe verliep jouw ochtend?

De mijne zo: wekker. BAF. Uit met een klap. Omdraaien, knorrig verzet, toch mezelf maar ophijsen uit de heerlijke wereld van de nacht. De riedel van douchen en kleden, ontbijten. Met een slaperig hoofd je gezin aangapen, en teruggegaapt worden. Tot de dag buitenshuis begint. Ben je er klaar voor? Ik eigenlijk niet, niet op deze manier. Ik ga het anders doen.

Ik loop naar buiten. En kijk om me heen.

De hemel is haast van zilver, het is niet te geloven. Zo suf als mijn ontbijthoofd was, zo fris en helder maakt deze lucht me. Totaal levend voelt alles. Voorzichtige dauw op het gras, luid schetterende meerkoeten, overdadige zonnestralen en woeste wolken. Een bladstille waterspiegel strekt zich voor me uit. Je verzint het niet bij elkaar, maar de natuur is er in geslaagd om een prachtige compositie te schilderen. Volkomen heilzaam bovendien, want mijn slaperigheid is verdwenen, mijn landerigheid en licht slaafse gevoel voorgoed verleden tijd.

Om me heen jakkeren auto’s de ochtendspits in, sjezen fietsers naar hun werk en rennen kinderen naar school. En heel even sta ik stil.

Image

Slow

De dag ontvouwt zich als iedere andere dag. Zowel de natuur als de mens doet precies wat die gewend is elke ochtend te doen. Maar hun aanpak is totaal verschillend. De mens gooit sloten koffie als brandstof naar binnen om het jagen en racen bij te kunnen houden, zoals altijd. De natuur wordt in haar eigen unieke tempo wakker en laat zich niet opjutten. De natuur reageert in alle subtiliteit en hevigheid op zon en maan, zoals altijd.

Zijn wij dit verleerd te doen? Hebben wij er geen belang (meer) bij om de natuur te volgen? Dient het ons niet, of missen we het op zijn minst niet dan?

Ik mis het. En ik geloof dat ik niet de enige ben. We missen het wijze tempo van de natuur en ik geloof dat we het ritme van de natuur nodig hebben.

Keuze

Hoe volg je dit ritme dan? En vooral: hoe regel je je natuurritme zonder aansluiting te verliezen met kantoortijd, schooltijd, huiswerk, deadline, vergaderdata?

Tijd om elke dag een uur te mediteren hebben de meesten van ons niet. Het goede nieuws is: dat heb je ook niet nodig. Er is tijd genoeg beschikbaar, nu al.

Mijn meditatieleraar stelde mij ooit voor: mediteer in de rij bij de kassa. Mediteer bij het wachten op je trein. En dat deed ik. Ik ben stil gaan staan in volle aandacht op perrons, in de supermarkt, tijdens de afwas, onder de douche. Zijn advies is me nog altijd dierbaar.

Anders gezegd: het gaat er niet zozeer om waar je je tijd aan besteed, maar des te meer hoe je die tijd besteedt. Smijt je de vaat in het rek om er zo snel mogelijk van af te zijn, of let je op je ademhaling terwijl je ieder kopje en elk bord wegzet? Sta je vingertrommelend, fronsend, je smartphone checkend op de tram te wachten, of observeer van binnenuit je je voeten, je benen, je buik terwijl je wacht? Mijn ervaring is inmiddels, dat ik veel meer beleef als ik mijn bezigheden meditatief uitvoer. Ik heb meer contact met de mensen om me heen, met de dingen die ik doe, met de natuur. En het lijkt soms alsof ik meer tijd heb…

Tijd in overvloed, wanneer je die met aandacht beleeft.

Vaak genoeg kies ik voor de ongeduldige variant. Totdat ik me herinner hoe het anders kan. De spits, een vastlopende computer of trage printer: plotseling worden ze zegeningen in plaats van irritaties.

Wat denk je? De moeite waard?